W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 17 kwietnia 2008 r. skarżąca zakwestionowała zgodność art.
91 § 7 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.) z art. 2, art.
31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2, art. 60, art. 65 ust. 1 oraz art. 67 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Działając w oparciu o zaskarżony przepis, Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem z 11 czerwca 2007 r. (sygn. akt VI P 11/07) oddalił
powództwo skarżącej skierowane przeciwko Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach o zasądzenie należności – w pełnym
20% wymiarze – z tytułu dodatku za „długoletnią pracę”. Sąd ten wskazał w uzasadnieniu, że wymóg ten odnosi się tylko do tego
rodzaju pracy, który wykonywany był na stanowisku sędziego. Apelacja wniesiona od powyższego rozstrzygnięcia została oddalona
przez Sąd Okręgowy w Gliwicach wyrokiem z 13 grudnia 2007 r. (sygn. akt VIII Pa 493/07). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano,
że pojęcie „długoletnia praca” należy traktować przez pryzmat kodeksu pracy, a w konsekwencji tylko jako pozostanie w zatrudnieniu
łączącym się ze stosunkiem pracy lub na podstawie innych stosunków tak traktowanych. Zastosowana przez Sąd Okręgowy wykładnia
znajduje oparcie w stanowisku doktryny oraz orzecznictwa i ma – w ocenie skarżącej – charakter wykładni stałej i powszechnej.
Od powyższego rozstrzygnięcia skarżąca wniosła skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego.
Z wydaniem wskazanych powyżej rozstrzygnięć skarżąca wiąże naruszenie konstytucyjnego prawa do dostępu na jednakowych zasadach
do służby publicznej (art. 60 ust. 1 Konstytucji), prawa wolności wyboru i wykonywania zawodu (art. 65 ust. 1 Konstytucji)
oraz prawa do zabezpieczenia społecznego (art. 67 ust. 1 Konstytucji). Uzasadniając naruszenie pierwszego ze wskazanych praw,
skarżąca wywodzi, że obejmuje ono nie tylko równy dostęp