Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 3 listopada 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 111/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 17 kwietnia 2011 r. (data nadania) Grzegorz R. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 485
§ 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w związku
z art. 10 ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 r. – Prawo wekslowe (Dz. U. Nr 37, poz. 282, ze zm.; dalej: prawo wekslowe) i art.
517 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 64, poz. 93, ze zm.; dalej: k.c.) „w zakresie, w jakim
pozbawiają powoda możliwości uzyskania nakazu zapłaty na podstawie wypełnionego przez niego weksla in blanco bez posuwania się do fałszu intelektualnego, polegającego na wykazaniu swej legitymacji w oparciu o indos dokonany niezgodnie
z przepisami prawa oraz tym samym pozbawiają dłużnika zarzutów wekslowych przyznanych mu w art. 10 prawa wekslowego, wskutek
częściowego w skutkach weksla gwarancyjnego z wekslem, któremu nadano funkcję obiegową” z art. 2, art. 22, art. 45 ust. 1
oraz art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Skarga została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego. 25 kwietnia 2006 r. Sąd Okręgowy w Warszawie – Wydział XXV
Cywilny wydał wobec skarżącego nakaz zapłaty (sygn. akt XXV Nc 38/06), który został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego
w Warszawie – Wydział XXV Cywilny z 23 lipca 2008 r. (sygn. akt XXV C 1378/06). Wyrokiem z 22 października 2009 r. (sygn.
akt VI A Ca 228/09), doręczonym skarżącemu 18 stycznia 2010 r., Sąd Apelacyjny w Warszawie – VI Wydział Cywilny oddalił apelację
skarżącego od powyższego wyroku. Następnie skarżący wniósł skargę kasacyjną, która została oddalona wyrokiem Sądu Najwyższego
z 25 listopada 2010 r. (sygn. akt I CSK 387/10), doręczonym