Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 lutego 2020 r.
|
| Sygn. akt Ts 111/18 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 12 lipca 2018 r. (data nadania) M.T. (dalej: skarżąca), reprezentowana
przez radcę prawnego ustanowionego pełnomocnikiem z wyboru, wystąpiła z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego.
Wnioskiem z 29 lipca 2016 r. skarżąca zwróciła się do Ministra Infrastruktury i Budownictwa (dalej: MIiB) o umorzenie należności
pieniężnych zasądzonych od niej na rzecz Skarbu Państwa Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad.
Pismem z 23 grudnia 2016 r. (znak […], […]) MIiB odmówił uwzględnienia wniosku i umorzenia postępowania. W związku z powyższym,
17 stycznia 2017 r. skarżąca wezwała MIiB do usunięcia naruszenia prawa poprzez załatwienie ww. wniosku w formie decyzji administracyjnej.
Pismem z 10 lutego 2017 r. (znak […]) MIiB poinformował, że nie znajduje podstaw do zmiany formy udzielonej wcześniej odpowiedzi.
Podkreślił, że bezumowne korzystanie z cudzej własności (np. nieruchomości) regulują przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964
r. – Kodeks cywilny (obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 1145) i dlatego nie prowadzi się w tej sprawie postępowania administracyjnego.
W związku z powyższym, pismem z 6 marca 2017 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. (dalej: WSA)
skargę na bezczynność MIiB w przedmiocie niewydania decyzji rozstrzygającej wniosek z 29 lipca 2016 r., którą postanowieniem
z 18 maja 2017 r. (sygn. akt […]) WSA odrzucił podnosząc, że „rozpatrzenie wniosku o umorzenie przedmiotowych należności nie
jest dokonywane w ramach postępowania administracyjnego i nie przybiera procesowej formy decyzji albowiem żaden z przepisów
prawa powszechnie obowiązującego nie przewiduje takiej formy działania organu w sprawie, której przedmiotem jest ocena wniosku.
Akt ten nie może być też utożsamiany z innymi aktami podlegającymi kontroli sądów administracyjnych” (postanowienie WSA, s.
5-6). Od powyższego orzeczenia skarżąca wniosła skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA)