Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 29 kwietnia 2021 r.
|
| Sygn. akt Ts 111/19 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 17 lipca 2019 r. (data nadania), M.K. (dalej: skarżący)
– reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego:
1.1. Skarżący pełnił służbę w Państwowej Straży Pożarnej (dalej: PSP) od 1 września 1990 r. Decyzją Komendanta Głównego PSP
z 3 lutego 2009 r. (nr […]) skarżący został zwolniony ze służby z dniem 15 lutego 2009 r. w związku z orzeczeniem komisji
lekarskiej o całkowitej niezdolności do pracy.
1.2. Decyzją z 5 marca 2009 r. Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w W.
(dalej: organ rentowy) ustalił prawo skarżącego do tzw. emerytury mundurowej, podwyższając ją jednocześnie o podstawę wymiaru
z tytułu inwalidztwa pozostającego w związku z pełnioną służbą.
1.3. Orzeczeniem z 14 stycznia 2016 r. komisja lekarska uznała skarżącego za zdolnego do pełnienia służby w PSP. Na tej podstawie
Komendant Główny PSP, decyzją z 8 lutego 2016 r. (nr […]) uchylił swoją decyzję z 3 lutego 2009 r. (nr […]). Z kolei decyzją
z 9 lutego 2016 r. (nr 78) Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji powołał skarżącego na stanowisko Zastępcy Komendanta
Głównego PSP.
1.4. Wnioskiem z 9 lutego 2016 r. skarżący wystąpił do organu rentowego o „zawieszenie świadczenia emerytalnego w związku
z powrotem do służby w Państwowej Straży Pożarnej”. Decyzją z 16 kwietnia 2016 r. organ rentowy zawiesił skarżącemu prawo
do świadczenia, zaś decyzją z 26 kwietnia 2016 r. (nr […]) – działając z urzędu – stwierdził w stosunku do skarżącego ustanie
prawa do emerytury. Od tej decyzji odwołanie do sądu ubezpieczeń społecznych wniósł skarżący, który podniósł, że w sytuacji
powrotu do służby organ rentowy powinien był jedynie zawiesić prawo do świadczenia na podstawie art. 40a ustawy z dnia