Postanowienie TK z dnia 15 grudnia 1999, sygn. Ts 111/99

W skardze konstytucyjnej wniesionej 11 sierpnia 1999 r. skarżący zarzucili, że art. 172, art. 176 i art. 222 § 1 kc są niezgodne z art. 8, art. 21 i art. 64 Konstytucji RP oraz że art. 233 i art. 3931 kpc są niezgodne z art. 32, art. 45 i art. 178 Konstytucji RP. Zdaniem skarżących, art. 172, art. 176 i art. 222 § 1 kc naruszają “konstytucyjną istotę prawa własności”, gdyż uniemożliwiają właścicielowi korzystanie z własności nieruchomości zgodnie z art. 140 kc. Wskazane przepisy zmuszają ponadto skarżących do płacenia podatków od nieruchomości i znoszenia bezprawnych zachowań posiadacza, który nie jest zainteresowany przejęciem zobowiązań ciążących na nieruchomości. Dalsze zaskarżone przepisy (art. 233 i art. 3931 kpc) dopuszczają możliwość manipulacji prawem i nadużycia prawa przez sądy, polegającą na swobodnym doborze materiału dowodowego. Zdaniem skarżących, naruszają one konstytucyjną zasadę równości wobec prawa, prawo do równego traktowania przez władze publiczne, prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny i niezawisły sąd, a także zakaz dyskryminacji i ułatwiają sędziom sprzeniewierzanie się zasadzie niezawisłości. Zarzutem sprzeczności z konstytucją skarżący objęli również wskazane w skardze wyroki Sądu Rejonowego w Ż. i Sądu Okręgowego w B.-B. W odpowiedzi na zarządzenie sędziego Trybunału Konstytucyjnego wzywające do wskazania sposobu, w jaki zaskarżone przepisy naruszyły konstytucyjne prawa skarżących, w piśmie procesowym z 20 września 1999 r. wskazali oni, iż art. 222 § 1, art. 172 i 176 kc w sposób niezgody z konstytucją pozbawiły ich prawa własności i prawa ochrony własności nieruchomości. Co do art. 233 kpc skarżący ponownie podkreślili, iż przepis ten pozwolił na dowolny dobór przez sądy środków dowodowych i pominięcie wniosków dowodowych, co doprowadziło do naruszenia wskazanych wyżej przepisów konstytucji oraz do podważenia trwałego charakteru prawa własności. Art.