Postanowienie TK z dnia 15 listopada 2000, sygn. Ts 112/00

W skardze konstytucyjnej Macieja i Stanisławy K. z 7 sierpnia 2000 r. zarzucono, iż art. 1 ust. 2, art. 3 ust. 3-5, art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 8 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. Nr 85, poz. 388) w związku z art. 212 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) oraz art. 618 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) są niezgodne z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżących, zakwestionowane przepisy ustawy o własności lokali prowadzą do naruszenia przysługującego im prawa współwłasności nieruchomości budowlanej. Naruszenie to polega na tym, iż regulacje te dopuszczają możliwość zniesienia współwłasności nieruchomości przez sąd poprzez ustanowienie odrębnej własności lokali, przy czym udział we współwłasności nieruchomości wspólnej (w tym w szczególności gruntu) sąd określa według stosunku powierzchni użytkowej wyodrębnionego lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi. W konsekwencji może to prowadzić do sytuacji, iż udział ten może być niższy niż pierwotny udział we współwłasności nieruchomości przed podziałem. Dzieje się tak wówczas, gdy sąd dokonując przydziału wyodrębnionych lokali poszczególnym współwłaścicielom posługiwać się będzie kryterium wartościowym, a nie powierzchniowym. Tak stało się w przypadku skarżących, a istota ich zarzutu sprowadza się do tego, iż uzyskane przez nich w wyniku zniesienia współwłasności