Postanowienie TK z dnia 08 stycznia 2002, sygn. Ts 112/01

W skardze konstytucyjnej złożonej 30 lipca 2001 r. zarzucono, że art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) jest niezgodny z art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego przepis ten wprowadzając przymus adwokacki przy wnoszeniu skargi konstytucyjnej w sposób nieuzasadniony ogranicza jego prawo do skargi konstytucyjnej. Skarżący wskazuje, że w sytuacji, gdy nie zachodzą przesłanki do ustanowienia pełnomocnika z urzędu, a żaden adwokat lub radca prawny z wyboru nie chciałby podjąć się sporządzenia skargi konstytucyjnej, jest on pozbawiony prawa do jej złożenia.

Decyzją z 6 sierpnia 1995 r. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Świnoujściu (Nr V/02/92-ODM/99) odmówił przyznania skarżącemu pomocy w formie zasiłku celowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie decyzją z 14 września 1999 r. (Nr SKO/PS/J1910/99) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Skarga na tę decyzję została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 lutego 2001 r. (sygn. akt SA/Sz 1758/99).

Wezwany zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 31 sierpnia 2001 r. do uzupełnienia braków skargi konstytucyjnej skarżący przedstawił kopie zapadłych w jego sprawie orzeczeń, które nie zostały dołączone do skargi konstytucyjnej. Ponieważ powstały wątpliwości, które z wskazanych przez skarżącego orzeczeń stanowi ostateczne orzeczenie w rozumieniu art.