Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 31 maja 2005 r.
|
| Sygn. akt Ts 112/04 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 17 czerwca 2004 r. zakwestionowano zgodność art. 24 § 1 ustawy
z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) z art. 47 i 49 Konstytucji oraz art. 39311 § 2 i art. 39315 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) z art. 45 ust. 1 oraz art.
78 Konstytucji.
Rozstrzygnięciem, z którego wydaniem skarżąca wiąże naruszenie przysługujących jej praw lub wolności jest wyrok Sądu Najwyższego
z 22 stycznia 2004 r. (sygn. akt V CK 175/03), którym zmieniono zaskarżony kasacją wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu i
przyjęto, iż poinformowanie kierownika zakładu pracy i przewodniczącego samorządu zawodowego przez oskarżyciela prywatnego
o treści nieprawomocnego wyroku sądu karnego, wydanego po przeprowadzeniu rozprawy jawnej – w formie przesłania tym osobom
kserokopii tego orzeczenia – nie narusza dóbr osobistych oskarżonego. Z rozstrzygnięciem tym skarżąca wiąże naruszenie prawa
do ochrony życia prywatnego, rodzinnego, dobrego imienia (art. 47 Konstytucji) oraz naruszenie wymogu zapewnienia ochrony
tajemnicy komunikowania się (art. 49 Konstytucji).
W dalszej części skargi konstytucyjnej skarżąca uzasadniając niekonstytucyjność zaskarżonych przepisów Kodeksu postępowania
cywilnego wskazuje na dopuszczalność orzekania przez Sąd Najwyższy rozpoznający kasację co do istoty sprawy, pomimo zakazu
przeprowadzenia postępowania dowodowego. Prowadzić to może, w ocenie skarżącej, do formalnie nierzetelnego rozpoznania takiej
apelacji, gdyż poza rozpoznaniem pozostać muszą zawarte w niej wnioski o przeprowadzenie nowych dowodów.
Postanowieniem z 29 września 2004 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, podnosząc
w uzasadnieniu, iż naruszenie wskazanych w skardze praw powiązane zostało de facto z dokonaną przez Sąd Najwyższy oceną stanu faktycznego jako niestanowiącego naruszenia dóbr osobistych. Trybunał ustalił
ponadto, iż orzekający w