Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 8 września 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 112/13 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 3 kwietnia 2013 r. skarżący zakwestionował zgodność art.
6 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych
(Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, ze zm.; dalej: ustawa o rehabilitacji) z art. 2 i art. 67 ust. 1 Konstytucji.
Skargę konstytucyjną wniesiono na podstawie następującego stanu faktycznego. Orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania
o Niepełnosprawności w Siemiatyczach z 25 października 2011 r. (nr PC.82110-SN/516-11/5/AS/2011) stwierdzono u skarżącego
lekki stopień niepełnosprawności i ustalono go na okres od 21 września 2011 r. do 31 października 2012 r. Rozstrzygnięcie
to zostało utrzymane w mocy orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Białymstoku z 20 grudnia
2011 r. (nr 1279.2011). Odwołanie wniesione od powyższego orzeczenia Sąd Rejonowy w Białymstoku oddalił wyrokiem z 4 września
2012 r. (sygn. akt VI U 68/12). Sąd Okręgowy w Białymstoku – V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 6 grudnia
2012 r. (sygn. akt V Ua 43/12) – doręczonym 3 stycznia 2013 r. – oddalił apelację wniesioną od orzeczenia sądu I instancji.
Z wydaniem wskazanych w skardze rozstrzygnięć skarżący wiąże naruszenie prawa do życia, prawa do zabezpieczenia społecznego
w razie niezdolności do pracy ze względu na chorobę lub inwalidztwo, prawa do ochrony zdrowia oraz prawa do szczególnej pomocy
ze strony władz publicznych dla rodzin znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej.
W uzasadnieniu zarzutu skarżący podnosi, że ustawa zapewnia obywatelom możliwość uzyskania trzech stopni niepełnosprawności.