Postanowienie TK z dnia 04 października 2000, sygn. Ts 113/00

W skardze konstytucyjnej Witolda Z. z 10 sierpnia 2000 r. zarzucono, iż art. 5 ust. 3, art. 28 ust. 1 zd. 2 oraz art. 36 ust. 1 zd. 2 i ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych (tekst jednolity z 1998 r. Dz.U. Nr 120, poz. 787 ze zm.) jest niezgodny z art. 2, art. 7, art. 10 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego zakwestionowane regulacje czyniąc wykonanie wyroku sądowego zależnym od woli wierzyciela prowadzą do naruszenia prawa do sądu. Ponadto skarżący podniósł, iż regulacje te są niezgodne z art. 32 konstytucji, ponieważ stawiają gminę w pozycji uprzywilejowanej w stosunku do osoby dochodzącej swoich praw przeciwko gminie, co prowadzi do naruszenia równości stron stosunku cywilnoprawnego oraz równości stron w procesie. Według skarżącego wskazane przez niego przepisy ustawy o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych zezwalają gminie na swobodne decydowanie o wykonywaniu wyroków, co narusza zasadę państwa prawnego oraz zasadę równowagi władz.

Skarżący wskazał, iż prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z 7 listopada 1997 r. (sygn. akt I C 549/97), orzekającym o eksmisji, przyznano mu prawo do lokalu socjalnego. Ponieważ lokal taki nie został skarżącemu przyznany, wystąpił on z pozwem przeciwko Gminie Miejskiej w O. o zobowiązanie do zawarcia umowy najmu lokalu wskazanego przez skarżącego. Sąd Rejonowy w O. wyrokiem z 10 marca 2000 r. (sygn. akt I Ca 131/00) powództwo to oddalił, a orzeczenie zostało utrzymane w mocy przez Sąd Okręgowy w O. wyrokiem z 27 kwietnia 2000 r. (sygn. akt I Ca 131/00).

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Jak wynika z pisma skarżącego z 6 września 2000 r., za podstawę swojej skargi konstytucyjnej przyjął on naruszenie przysługującego