Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 września 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 113/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Krystyny Michniewicz-Wanik z 23 maja 2007 r. zarzucono, że art. 7 ust. 3 w związku z art. 27 ustawy
z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej
Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418, ze zm.; dalej: ustawa o realizacji prawa do rekompensaty) w zakresie, w jakim przepisy
te ograniczyły prawo do uzyskania ekwiwalentu za mienie pozostawione poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w związku z
wojną obronną 1939-1945, jest niezgodny z art. 2, art. 32 oraz art. 21 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 31 ust. 3
Konstytucji.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 3 lipca 2007 r. odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał
stwierdził, że zaskarżony art. 7 ust. 3 w związku z art. 27 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty nie stanowił podstawy
prawnej ostatecznego orzeczenia sądu, oddalającego powództwo skarżącej przeciwko Skarbowi Państwa o zasądzenie odszkodowania
z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami państwa. Sąd, analizując zarzuty dotyczące odpowiedzialności
odszkodowawczej Skarbu Państwa za tzw. bezprawie legislacyjne lub niezgodne z prawem stosowanie obowiązujących przepisów prawa,
oceniał je w świetle art. 417 § 1, a także art. 40 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz.
93, ze zm.; dalej: kodeks cywilny), badając zaś przesłanki przyznania skarżącej zadośćuczynienia, rozstrzygał na gruncie art.
445 § 1, art. 444 i art. 448 kodeksu cywilnego. Skoro art. 7 ust. 3 w związku z art. 27 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty
nie jest przepisem, na podstawie którego sąd uznał roszczenie skarżącej za niezasadne i oddalił powództwo, to tym samym kwestionowane
postanowienia ustawy są indyferentne prawnie z punktu widzenia przedstawionego w skardze stanowiska,