Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 października 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 113/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 18 kwietnia 2008 r. zakwestionowana została zgodność art. 7 ust. 3 i 4 w związku z art. 17 ust.
1 pkt 23 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących
zasady opodatkowania (Dz. U. Nr 21, poz. 86, ze zm.; dalej u.p.d.p.), w zakresie, w jakim dotyczą braku możliwości zaliczenia
do kosztów uzyskania przychodów straty powstałej przy realizacji kontraktów finansowanych ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej,
z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji.
Skarżąca spółka w pierwszej kolejności wskazała na naruszenie art. 2 Konstytucji, a ściśle zasad: zaufania obywatela do państwa
i stanowionego przez nie prawa oraz poprawnej legislacji. Wynika to ze sprzeczności istniejącej – zdaniem skarżącej – pomiędzy
art. 16 ust. 1 pkt 58 a art. 7 ust. 3 i 4 u.p.d.p. Stosując się do obu regulacji, spółka nie była w stanie określić, czy poniesioną
stratę przy wykonywaniu inwestycji finansowanej ze środków PHARE może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu. W skardze podniesiono
również, że kwestionowane przepisy naruszają konstytucyjną zasadę proporcjonalności ograniczeń prawa własności. Uszczuplenie
praw majątkowych spółki nastąpić miało z uwagi na brak możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów straty powstałej
przy realizacji kontraktów finansowanych ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej.
Skarga konstytucyjna została skierowana w oparciu o następujący stan faktyczny.
Decyzją z 25 czerwca 2003 r. (nr UKS/PH/K-44/8333/00/CIT-2) Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie określił wysokość
zobowiązania podatkowego spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1998 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy
przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie decyzją z 29 grudnia 2003 r. (nr PD-4218-176/SR/03). Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Warszawie wyrokiem z 13 grudnia 2004 r. (sygn.