Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 1 marca 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 113/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 5 maja 2010 r. skarżąca zarzuciła niezgodność art. 7 ust.
3 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz. U. z 2004 r. Nr 167, poz. 1758, ze zm.;
dalej: u.n.n.c.) z art. 2, art. 21 ust. 1, art. 32 oraz art. 64 Konstytucji. Zaskarżony przepis przewiduje, że jeżeli cudzoziemiec,
który nabył wchodzącą w skład spadku nieruchomość na podstawie testamentu, nie uzyska zezwolenia ministra właściwego do spraw
wewnętrznych na podstawie wniosku złożonego w ciągu dwóch lat od dnia otwarcia spadku, prawo własności nieruchomości lub prawo
użytkowania wieczystego nabywają osoby, które byłyby powołane do spadku z ustawy.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 27 lipca 2010 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze. Jako podstawę odmowy wskazał
przede wszystkim niespełnienie wymogu z art. 79 ust. 1 Konstytucji i art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r.
o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Trybunał podkreślił, że treść orzeczeń zapadłych
w sprawie skarżącej nie została określona przez art. 7 ust. 3 u.n.n.c. w sposób prowadzący do naruszenia jej praw podmiotowych.
Co więcej, Trybunał stwierdził, że od dołączonej do skargi decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, wydanej na
podstawie art. 7 ust. 3 u.n.n.c., która ewentualnie mogłaby stanowić ostateczną decyzję w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji
i art. 46