Postanowienie TK z dnia 23 lipca 2013, sygn. Ts 113/13

W skardze konstytucyjnej z 5 kwietnia 2013 r. (data nadania) Z.O. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność z Konstytucją dwóch przepisów. Po pierwsze, domaga się stwierdzenia, że art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485, ze zm.; dalej: ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii) w zakresie, w jakim dopuszcza możliwość orzeczenia przepadku przedmiotu przestępstwa oraz przedmiotów i narzędzi, które służyły lub były przeznaczone do jego popełnienia, nawet jeżeli nie były one własnością sprawcy, niezależnie od winy osoby będącej właścicielem przedmiotu objętego przepadkiem, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 42 ust. 1; art. 31 ust. 3 w związku z art. 21 i art. 64 ust. 1 i 3; art. 32 w związku z art. 64 ust. 2 Konstytucji. Po drugie, art. 421 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim uniemożliwia wniesienie środka odwoławczego od postanowienia o przepadku, zarzucił niezgodność z art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Wyrokiem z 9 maja 2012 r. (sygn. akt II K 169/11) Sąd Okręgowy w Olsztynie uznał trzy osoby za winne przestępstw stypizowanych m.in. w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii i wymierzył im kary pozbawienia wolności. W związku ze skazaniem sprawców tych czynów zabronionych sąd, na podstawie zakwestionowanego art. 70 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa stanowiącego własność skarżącego samochodu osobowego, wykorzystanego uprzednio do popełnienia przestępstwa. Sąd Apelacyjny w Białymstoku wyrokiem z 4 października 2012 r. (sygn. akt II AKa 132/12) – w zakresie orzeczonego przepadku