Postanowienie TK z dnia 15 października 2014, sygn. Ts 113/14

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 30 kwietnia 2014 r. (data nadania) MKS Sp. z o.o. (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność art. 109 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji oraz art. 117 § 3 k.p.c. z art. 32, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji.

Postanowieniem z 15 października 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania złożonej skardze dalszego biegu, stwierdziwszy, że została ona wniesiona po terminie przewidzianym w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Jak ustalił Trybunał, skarżąca wystąpiła z wnioskiem o ustanowienie dla niej pełnomocnika z urzędu w celu sporządzenia skargi konstytucyjnej do niewłaściwego miejscowo sądu rejonowego. Wskutek tego wniosek został skierowany do właściwego miejscowo sądu dopiero 16 maja 2013 r., czyli już po terminie do wniesienia skargi konstytucyjnej, który upłynął 4 marca 2013 r. Trybunał uznał nadto, że skardze należało odmówić nadania dalszego biegu także z innych przyczyn. Ze sprawy skarżącej wynikało, że ewentualne źródło naruszenia przysługujących jej konstytucyjnych praw podmiotowych wynikało nie z treści art. 117 § 3 k.p.c., lecz z jej własnego zachowania, a mianowicie – z zaniechania przedłożenia dokumentów uzasadniających pozytywne rozstrzygnięcie jej wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Tym samym zdaniem Trybunału skarga nie spełniała przesłanki określonej w art. 79 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK. W odniesieniu zaś do zarzutu dotyczącego art. 109 § 2 k.p.c. Trybunał stwierdził, że przepis ten nie był podstawą