Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 28 marca 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 113/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 18 maja 2017 r. (data nadania), H.S., A.S., T.S., J.K.,
J.L., B.J. i M.P. (dalej: skarżący) zarzucili art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (ówcześnie:
Dz. U. z 2016 r. poz. 2147, ze zm., obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 2204, ze zm.; dalej: u.g.n.) w zakresie, w jakim ,,przepis
ten wyłącza możliwość dochodzenia przez byłego właściciela lub jego spadkobiercę roszczenia o zwrot wywłaszczonej nieruchomości,
która stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli przed dniem wejścia w życie u.g.n. ustanowiono na
niej prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej”, niezgodność
z:
1) art. 21 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji, ,,z uwagi na fakt, iż przepis ten – w razie zaistnienia sytuacji
w nim określonej – całkowicie pozbawia jednostkę konstytucyjnego prawa dochodzenia zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, na
której nie zrealizowano celu wywłaszczenia – a jednocześnie wprowadzenie przez ustawodawcę tego ograniczenia jest niezgodne
z konstytucyjną zasadą proporcjonalności, gdyż cel tego przepisu, jakim jest ochrona stosunków prawnych istniejących w dniu
jego wejścia w życie, może być osiągnięty za pomocą innych środków, mniej uciążliwych dla poprzednich właścicieli nieruchomości
i ich spadkobierców, a ponadto przepis ten narusza istotę omawianego prawa”;
2) art. 21 ust. 1 i 2 w związku z art. 2 Konstytucji, ,,z uwagi na fakt, iż przepis ten – w razie zaistnienia sytuacji w nim
określonej – całkowicie pozbawia jednostkę konstytucyjnego prawa dochodzenia zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, na której
nie zrealizowano celu wywłaszczenia, podczas gdy do momentu wejścia tego przepisu w życie prawo nie wiązało z okolicznościami,
które uzasadniają jego zastosowanie tak daleko idących skutków prawnych”;
3)