Postanowienie TK z dnia 16 lipca 2019, sygn. Ts 113/18

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 16 lipca 2018 r. (data nadania) E.S. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez radcę prawnego M.S., zarzuciła, że art. 97 § 21 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (ówcześnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 917, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, ze zm.; dalej: k.p.) jest niezgodny z art. 2, art. 24, art. 31 ust. 3, art. 37 ust. 1 i 2 i art. 77 ust. 2 Konstytucji, gdyż „reguluje zbyt wąsko zakres zastosowania normy prawnej ograniczając przedmiotowo możliwość wszczęcia postępowania”. Zdaniem skarżącej, zaskarżony przepis uniemożliwił sprostowanie świadectwa pracy przez sąd tak, aby odpowiadało ono rzeczywistemu charakterowi pracy, a nie wykazywało umowę o pracę na czas określony. W ocenie skarżącej, orzeczenie wydane na podstawie zaskarżonego przepisu godzi w zasadę sprawiedliwości społecznej i zasadę demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji), a także w zasadę uniwersalności korzystania z wszystkich konstytucyjnych wolności i praw (art. 37 ust. 1 Konstytucji). Zaskarżony przepis ograniczył do terminu 7 dni, bez uzasadnienia i konieczności, prawa pracownika do domagania się naprawienia błędu w wydanym przez pracodawcę dokumencie. Skarżąca została „ograniczona w dostępie do środków prawnych za pomocą których mogła dochodzić zbadania faktu wystąpienia błędu w świadectwie pracy w postępowaniu sądowym” (art. 45 Konstytucji), co „tworzy regulację w kształcie uniemożliwiającym jej rzetelne i sprawne działanie, naruszając zasadę państwa prawa oraz racjonalności ustawodawcy, sankcjonując błędy i nieprawidłowości (art. 2 Konstytucji)”.

Postanowieniem z 16 lipca 2019 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 23 lipca 2019 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej stwierdzając, że nie spełnia ona podstawowego warunku określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowanego w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r.