Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 13 października 2022 r.
|
| Sygn. akt Ts 113/22 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 17 maja 2022 r. (data nadania), K.C. (dalej: skarżąca)
– reprezentowana przez pełnomocnika z wyboru – wystąpiła z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia w
związku z następującym stanem faktycznym:
1.1. We wniosku z 1 maja 2020 r. skarżąca zwróciła się do Prezydenta Miasta R. (dalej też: organ) o ustalenie prawa do świadczenia
pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym synem, urodzonym 25 marca 2018 r.
1.2. Decyzją z 6 lipca 2020 r. (znak: […]) organ odmówił przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu
tego rozstrzygnięcia ustalono, że:
– dziecko legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności wydanym na okres do 31 lipca 2020 r. ze wskazaniami konieczności
stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji
i koniecznością stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji;
– matka dziecka pozostaje w stosunku pracy z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków z siedzibą w P., który udzielił jej urlopu
wychowawczego w celu sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem w okresie od 1 maja 2020 r. do 30 kwietnia 2021 r.;
– Prezydent Miasta R. przyjął, iż świadczenie pielęgnacyjne kierowane jest tylko do tych opiekunów osób niepełnosprawnych,
którzy ze względu na konieczność opieki rezygnują z zatrudnienia. Rezygnację z zatrudnienia należy utożsamiać z rozwiązaniem
konkretnego stosunku prawnego lub z zaprzestaniem wykonywania pracy dotychczas świadczonej na podstawie jednej z form prawnych
określonych w art. 3 pkt 22 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111, ze zm.; dalej:
u.ś.r.); nie jest nią natomiast przerwa w świadczeniu pracy z tytułu urodzenia dziecka i sprawowania nad nim osobistej opieki.
Organ podkreślił, że wprawdzie w