Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 15 lutego 2006 r.
|
| Sygn. akt Ts 114/05 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 15 lipca 2005 r. skarżąca – Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. Kardynała Stefana Wyszyńskiego 8 w
Szczecinie – wniosła o orzeczenie, że: 1) ograniczenie prawa własności nie podlega jurysdykcji sądów powszechnych, ponieważ
ograniczenie tego prawa może nastąpić tylko wyrokiem sądowym; 2) art. 25 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (dalej:
uwl) nie jest sprzeczny z Konstytucją i dlatego prawomocne uchwały Wspólnot Mieszkaniowych mają powagę rzeczy osądzonej w
myśl art. 366 k.p.c.; 3) o przedstawienie właściwym organom stanowiącym prawo faktu istnienia luki w art. 25 uwl odnośnie
sposobu egzekwowania prawomocnych uchwał Wspólnot Mieszkaniowych.
Skarga konstytucyjna została sformułowana w związku z następującą sprawą. Wyrokiem z 18 lipca 2003 r. (sygn. akt II C 352/03)
Sąd Rejonowy w Szczecinie oddalił powództwo skarżącej o zapłatę przeciwko jednemu z członków Wspólnoty Mieszkaniowej. Sąd
stwierdził, że żądanie skarżącej wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z części nieruchomości nie znajduje podstaw w obowiązujących
przepisach prawa. W uzasadnieniu wyjaśnił, że stosunki między współwłaścicielami a zarazem członkami wspólnoty mieszkaniowej,
powstałe na tle korzystania z rzeczy wspólnej, uregulowane są w art. 12 uwl oraz w art. 206 kodeksu cywilnego. Sąd podkreślił
także, iż nie ma żadnych przesłanek, aby podstawą wyliczenia odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości wspólnej
były uchwały podjęte przez wspólnotę. Apelacja skarżącej od opisanego wyżej orzeczenia została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego
w Szczecinie z 30 stycznia 2004 r. (sygn. akt II Ca 863/03). Wobec wniesionej przez skarżącą kasacji od wyroku Sądu Okręgowego,
Sąd Najwyższy podjął postanowienie z 29 października 2004 r. (sygn. akt II CK 446/04), w którym odmówił przyjęcia kasacji
do rozpoznania. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi Wspólnoty Mieszkaniowej 24 listopada 2004 r. Jak wynika
z wyjaśnienia skarżącej, skierowała ona następnie skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (skarga nr