Postanowienie TK z dnia 03 listopada 2006, sygn. Ts 114/06

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego w dniu 8 maja 2006 r. skarżący zarzucił, że wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 21 grudnia 2005 r. (sygn. akt I A Ca 1318/05) narusza prawo do sądu określone w art. 45 Konstytucji oraz zasadę równości zawartą w art. 32 ust. 1 Konstytucji. Skarżący wniósł zarazem o stwierdzenie, że art. 3921 Kodeksu postępowania cywilnego jest niezgodny z Konstytucją oraz uchylenie wskazanego powyżej wyroku i przekazanie sprawy sądowi powszechnemu do ponownego rozpoznania. W piśmie procesowym wniesionym po wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej skarżący podtrzymał stanowisko, iż wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu narusza prawo do sprawiedliwego rozpoznania sprawy (prawo do sądu, art. 45 Konstytucji) oraz „prawo równego traktowania” (art. 32 Konstytucji). Ponadto w piśmie procesowym skarżący wskazał, że jego „konstytucyjne prawo do równego traktowania” zostało naruszone przez art. 3982 k.p.c., ponieważ uzależniając dopuszczalność wniesienia skargi kasacyjnej od wartości przedmiotu sporu wyłącza możliwość jurydycznej kontroli prawidłowości orzeczenia Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Skarga konstytucyjna jest środkiem służącym ochronie konstytucyjnych praw lub wolności, którego wniesienie uwarunkowane zostało szeregiem przesłanek wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji a doprecyzowanych w przepisach ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.). Wniesienie skargi dopuszczalne jest tylko w sytuacji, w której do naruszenia konstytucyjnych praw lub wolności doszło na skutek wydania rozstrzygnięcia w sprawie skarżącego, przy czym naruszenie to