Postanowienie TK z dnia 24 listopada 2015, sygn. Ts 114/15

1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 20 marca 2015 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie zgodności art. 175 § 1 i art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270, ze zm.; dalej: ppsa) z art. 2 w zw. z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 1 i art. 190 ust. 4 Konstytucji.

2. Postanowieniem z 24 listopada 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Jak stwierdził, skarżący nie wykonał zarządzenia sędziego TK z 29 kwietnia 2015 r., w którym został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi. Nie załączył bowiem postanowienia Sądu Rejonowego w T. z listopada 2014 r. o ustanowieniu dla niego pełnomocnika z urzędu do sporządzenia rozpatrywanej skargi, co więcej, nie wykazał, że oba kwestionowane w skardze przepisy były podstawą postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z sierpnia 2014 r., ani nie określił sposobu naruszenia przez te przepisy swoich konstytucyjnych wolności lub praw. Ponadto Trybunał stwierdził, że art. 175 § 1 ppsa nie był podstawą postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z sierpnia 2014 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W ocenie Trybunału skarżący nie sformułował też argumentów, które uprawdopodobniłyby postawione w skardze zarzuty niekonstytucyjności kwestionowanych przepisów.

3. W zażaleniu na postanowienie Trybunału z 24 listopada 2015 r. skarżący podniósł, że w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi podał sygnaturę sprawy, w której aktach znajduje się postanowienie o ustanowieniu dla niego pełnomocnika z urzędu do sporządzenia rozpatrywanej skargi. Jak podkreślił przy tym, „neguje istnienie przymusu adwokackiego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi co do zasady”. Wymóg ten nie jest bowiem w jego przekonaniu dostatecznie uzasadniony przez ustawodawcę i nie ma racjonalnych lub konstytucyjnych podstaw do jego stosowania. Zdaniem skarżącego niekonstytucyjna procedura sądowoadministracyjna