Postanowienie TK z dnia 31 lipca 2020, sygn. Ts 114/18

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 18 lipca 2018 r. (data nadania) E.A. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez radcę prawnego z wyboru, wystąpiła z żądaniem na tle następującego stanu faktycznego.

1. Skarżąca zawarła 10 marca 2014 r. „umowę-zamówienie” występując jako „kupująca” z B. sp. z o.o., występującą jako „sprzedawca”. Przedmiotem umowy był jacht wyceniony na kwotę 440 000 euro. Następnie skarżąca zawarła umowę leasingu operacyjnego z […]. Na tej podstawie leasingodawca miał zakupić od B. sp. z o.o. (dalej: spółka) jacht o wartości ofertowej 440 000 euro. Umowę leasingu zawarto na okres 72 miesięcy, zaś ustalona cena sprzedaży jachtu została uiszczona w całości. Spółka, działając jako dystrybutor […], udzieliła skarżącej gwarancji producenta przedmiotowego jachtu. W 2015 r. skarżąca prowadziła korespondencję ze spółką w zakresie wad i zgłaszanych reklamacji oraz występowała w stosunku do niej z roszczeniami z tytułu rękojmi za wady fizyczne. Spółka została także obciążona przez skarżącą fakturami VAT z tytułu napraw jachtu. Wobec nieuznania przez spółkę żądań skarżącej dotyczących kosztów naprawy jachtu, skarżąca wystąpiła przeciwko niej z pozwem o zapłatę kwoty 113 000 złotych. Żądanie pozwu obejmowało kwotę, o którą w opinii skarżącej powinna zostać obniżona cena sprzedaży przedmiotowego jachtu z uwagi na jego wady fizyczne. Pozwana spółka zakwestionowała istnienie i prawidłowe zgłoszenie wad jachtu wskazując jednocześnie, że skarżąca wybrała reżim odpowiedzialności producenta z tytułu gwarancji na przedmiot umowy, a nie z tytułu rękojmi sprzedawcy.

2. Orzekając w pierwszej instancji Sąd Okręgowy w S. Wydział VIII Gospodarczy wyrokiem z 7 września 2017 r. (sygn. akt […]) oddalił powództwo skarżącej w całości uznając je za bezzasadne z uwagi na walutę, w której skarżąca domagała się spełnienia przez pozwaną spółkę dochodzonego w sprawie roszczenia. W oparciu o art. 358 § 1 ustawy z dnia 23