Postanowienie TK z dnia 27 lipca 2010, sygn. Ts 115/09

W skardze konstytucyjnej z 11 maja 2009 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 152 § 1 i art. 535 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 2 w zw. z art. 45 ust. 1, art. 54, art. 61 ust. 1 oraz art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący zarzucił, że art. 152 § 1 i art. 535 § 3 k.p.k. w zakresie, w jakim uniemożliwiają utrwalenie treści ustnego uzasadnienia ogłoszonego na rozprawie postanowienia o oddaleniu kasacji jako oczywiście bezzasadnej, są niezgodne z art. 2 w zw. z art. 45 ust. 1, art. 54, art. 61 ust. 1 oraz art. 79 ust. 1 Konstytucji. Zdaniem skarżącego, choć obowiązujące przepisy nie wprowadzają zakazu sporządzenia uzasadnienia postanowienia wydanego na rozprawie o oddaleniu kasacji jako oczywiście bezzasadnej, to jednak w razie negatywnej w tym zakresie decyzji sądu uniemożliwiają stronie doprowadzenie do utrwalenia w formie pisemnej ustnego uzasadnienia postanowienia. Tymczasem, bez pisemnej wersji uzasadnienia skarżący nie może skutecznie dochodzić roszczeń od adwokata, który sporządził kasację uznaną za oczywiście bezzasadną, ani skutecznie wnieść skargi konstytucyjnej na przepisy będące podstawą odrzucenia kasacji. Skarżący wskazał ponadto, że przyjęty przez Sąd Najwyższy tryb postępowania, tj. skierowanie kasacji na rozprawę zamiast na posiedzenie i jej odrzucenie, jako oczywiście bezzasadnej, miał na celu uniknięcie konieczności sporządzenia uzasadnienia, był więc działaniem na szkodę strony, podjętym przez sąd w złej wierze.

Postanowieniem z 27 lipca 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał stwierdził, że zasadnicze zarzuty skarżącego związane są z naruszeniem interesu prawnego strony, sprowadzającą się do dochodzenia roszczeń od adwokata za sporządzenie kasacji oczywiście bezzasadnej oraz uzyskania potwierdzenia, że podstawą rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego był przepis