Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 stycznia 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 115/11 |
Uzasadnienie:
1. W sporządzonej przez adwokata skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 18 kwietnia 2011 r. (data
nadania), Marian i Wacław T. (dalej: skarżący) zarzucili niezgodność art. 183 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks
karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej: k.k.) z art. 42 w związku z art. 2 i art. 31 ust. 3 oraz art. 45 Konstytucji.
W ocenie skarżących zaskarżony przepis narusza konstytucyjne prawo wynikające z zasady nullum crimen sine lege (art. 42 ust. 1 Konstytucji) przez to, że odsyła w kwestii określenia jednego ze znamion czynu zabronionego do nieskonkretyzowanych
ustaw oraz przepisów rangi podustawowej, a ponadto uzależnia penalizację zachowania od działań opisanych w ogólnym sformułowaniu
„w taki sposób lub w takich warunkach”, co pozwala na nadmierną uznaniowość przy dokonywaniu kwalifikacji prawnej czynu. Zdaniem
skarżących przepis ten przez swoją niejasność i brak precyzji prowadzi do naruszenia prawa skarżących do obrony (art. 42 ust.
2 Konstytucji), a przez to także pozbawia ich prawa do sprawiedliwego rozpoznania sprawy, zgodnie z wymogami art. 45 ust.
1 Konstytucji. Powyższe ograniczenia skutkować mają także naruszeniem art. 31 ust. 3 ustawy zasadniczej.
2. Postanowieniem z 23 maja 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z powodu
oczywistej bezzasadności zarzutu niezgodności art. 183 § 1 k.k. z art. 42 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz nieadekwatności
art. 42 ust. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji, jako wzorców kontroli, do przedmiotu zaskarżenia.
W uzasadnieniu postanowienia – odwołując się do ustaleń poczynionych w wyroku z 26 listopada 2003 r. o sygn. SK 22/02 (OTK
ZU nr 9/A/2003, poz. 97) – Trybunał wskazał, że art. 42 ust. 1 Konstytucji nie wyklucza możliwości zawarcia znamion czynu
zabronionego w