Postanowienie TK z dnia 11 lipca 2014, sygn. Ts 115/14

W skardze konstytucyjnej z 28 kwietnia 2014 r. (data nadania) M.P. (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1958 r. Nr 17, poz. 70, ze zm.; dalej: ustawa o wywłaszczaniu) − rozumianego w ten sposób, że „orzeczenie o wywłaszczeniu nie musi zawierać jednoznacznego i precyzyjnego (tj. uwzględniającego wynikającą z przepisów prawa cywilnego definicję nieruchomości oraz zasady odnoszące się do oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych) ustalenia przedmiotu wywłaszczenia, lecz przedmiot wywłaszczenia może być ustalany także po dacie wydania decyzji wywłaszczeniowej przez każdy organ administracji publicznej, przed którym decyzja wywłaszczeniowa jest powoływana, na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wywłaszczeniowej, w szczególności na podstawie złożonego przez podmiot ubiegający się o wywłaszczenie wniosku oraz zaświadczenia o lokalizacji” − z art. 2, art. 7 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji. Skarżąca zakwestionowała także zgodność art. 156 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. − Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej: k.p.a.) – rozumianego w ten sposób, że „wyrażona w nim przesłanka niewykonalności decyzji (istniejąca w dacie jej wydania i mająca charakter trwały), wynikająca z nieprecyzyjności lub niekompletności treści objętego decyzją rozstrzygnięcia co do przedmiotu wywłaszczenia, nie może stanowić podstawy stwierdzenia jej nieważności, jeżeli organ nadzorczy jest w stanie w drodze wykładni oświadczenia woli organu, od którego weryfikowana decyzja pochodzi (w oparciu o analizę materiału zgromadzonego w aktach sprawy), uzupełnić, względnie doprecyzować, objęte treścią weryfikowanej decyzji rozstrzygnięcie” − z art. 2, art. 7, art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 77 ust. 1 Konstytucji.

Postanowieniem z 11 lipca 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego