Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 30 maja 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 115/17 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 22 maja 2017 r. (data nadania) D.D. (dalej: skarżący)
wystąpił o stwierdzenie, że art. 379 pkt 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (ówcześnie:
Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm., obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.; dalej: k.p.c.), rozumiany w ten sposób, że
brak zawiadomienia pełnomocnika strony o ostatnim i zarazem jedynym terminie posiedzenia sądu, skutkujący niestawiennictwem
pełnomocnika na tymże posiedzeniu, nie stanowi o nieważności postępowania cywilnego – jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Postanowieniem z 17 października 2018 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 22 października 2018 r., Trybunał Konstytucyjny
odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Podstawą wydania tego orzeczenia było stwierdzenie przez Trybunał,
że zarzut niekonstytucyjności zakwestionowanego przez skarżącego przepisu odnosi się do sposobu jego zastosowania przez sąd,
przez co skarga pozostaje poza kognicją Trybunału Konstytucyjnego. Ponadto, Trybunał zwrócił uwagę na niewskazanie przez skarżącego
sposobu naruszenia prawa do sądu przez zaskarżony przepis.
3. W zażaleniu z 29 października 2018 r. (data nadania) skarżący zarzucił Trybunałowi Konstytucyjnemu naruszenie art. 61 ust.
4 pkt 1 w związku z art. 36 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym
(Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK) w związku z art. 233 § 1 k.p.c. Podniósł, że zarzut skargi dotyczył utrwalonego,
niekonstytucyjnego rozumienia normy prawnej w orzecznictwie sądowym i mógł być przedmiotem badania w postępowaniu skargowym,
bowiem dopuszczalne jest wydawanie przez Trybunał Konstytucyjny orzeczeń interpretacyjnych. Wskazał, że niezapewnienie mu
prawa wysłuchania w postępowaniu sądowym było pogwałceniem zasady audiatur et altera pars i prawa do sądu uregulowanego w art. 45 ust. 1 Konstytucji. Skarżący, zmierzając do