Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 maja 2000 r.
|
| Sygn. akt Ts 115/99 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Kazimiery B. zakwestionowano zgodność art. 58 ust. 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące
administrację publiczną (dalej: ustawa z 13 października 1998 r.) z art. 2, 24, 32, 45 i 77 Konstytucji RP. Pełnomocnik skarżącej
wskazał, iż na podstawie zakwestionowanego przepisu ustawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji orzekł o wygaśnięciu
z mocy prawa stosunku pracy łączącego skarżącą z Urzędem Wojewódzkim w R. W ocenie pełnomocnika art. 58 ust. 1 ustawy z 13
października 1998 r., dający podstawę do podejmowania tego rodzaju rozstrzygnięć, narusza zasady sprawiedliwości społecznej,
godzi w zasadę ochrony pracy i zasadę równości. Ponadto w ocenie skarżącej regulacja ustawowa pozbawia pracownika prawa zaskarżenia
stanowiska Ministra do sądu, co stanowi naruszenie art. 45 i 77 konstytucji.
Postanowieniem z 1 grudnia 1999 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu, z uwagi na niedopełnienie
podstawowej przesłanki dopuszczalności występowania ze skargą, jaką jest wskazanie ostatecznego orzeczenia sądu bądź organu
administracji, naruszającego konstytucyjne prawa skarżącego, a wydanego na podstawie zakwestionowanego w skardze przepisu.
W szczególności zaś Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że nie spełnia takiego wymogu wskazanie w skardze pisma Dyrektora Departamentu
Administracji Publicznej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z 25 czerwca 1999 r., w którym zawarte zostało jedynie
urzędowe wyjaśnienie normatywnej treści art. 58 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. i wynikających z jego zastosowania
konsekwencji prawnych dla poszczególnych kategorii pracowników.
Zażalenie na powyższe postanowienie Trybunału Konstytucyjnego wniósł pełnomocnik skarżącej. Opisując szczegółowo przebieg
postępowania, jakie toczyło się w sprawie skarżącej, sformułował w nim szereg argumentów zmierzających w stronę uznania, iż
pisma skierowane do skarżącej (najpierw przez Dyrektora Generalnego Urzędu Wojewódzkiego w R., następnie