Postanowienie TK z dnia 16 października 2003, sygn. Ts 116/03

W skardze konstytucyjnej złożonej 30 czerwca 2003 r. zarzucono, że art. 48 § 1, art. 39313 § 2 i art. 232, art. 391 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) są niezgodne z art. 45 ust. 1 Konstytucji, oraz że art. 48 § 1 i art. 39313 § 2 cytowanej ustawy są niezgodne z art. 32 ust. 1 Konstytucji, art. 45 § 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) jest niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 w zw. z art. 24 i art. 45 Konstytucji, oraz że art. 8 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) i art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. Nr 55, poz. 234 ze zm.) są niezgodne z art. 2, art. 32 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Zdaniem skarżącej art. 48 § 1 i art. 39313 § 2 k.p.c. nie wyłączają z ponownego rozpatrzenia sprawy w postępowaniu apelacyjnym, następującym po kasacji, tych sędziów, którzy brali udział w poprzednim postępowaniu apelacyjnym. Umożliwia to m.in. udział w rozpatrywaniu sprawy przez sędziego, który wcześniej, w tej samej sprawie, rozpoznawał wniosek o wyłączenie sędziego. Z kolei art. 232 zd. 2 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. umożliwia dopuszczenie z urzędu dowodów w celu wykazania, iż powodowie nie wykonywali swoich obowiązków pracowniczych. Narusza to, zdaniem skarżącej, zasadę kontradyktoryjności, skargowości i dyspozycyjności postępowania sądowego, a tym samym narusza art. 45