Postanowienie TK z dnia 06 września 2004, sygn. Ts 116/04

W skardze konstytucyjnej z 3 marca 2004 r. (data nadania skargi w urzędzie pocztowym) skarżący sformułował zarzut niegodności z Konstytucją art. 98 i art. 122 ustawy z 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego oraz przepisu § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (dalej: rozporządzenie). Zaskarżonym przepisom zarzucił sprzeczność z art. 2, art. 32 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji, której istoty upatruje w tym, że przewidziane w nich uregulowania tworzą – jego zdaniem – kłopotliwszy i bardziej czasochłonny mechanizm uzyskania zasądzonych na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów procesu, w porównaniu z uregulowaniami dotyczącymi pełnomocnika, który sprawę prowadzoną z urzędu przegrał.

Skarga konstytucyjna została sformułowana w związku z następującą sprawą. Postanowieniem Sądu Rejonowego w Opolu z 24 października 2003 r. (sygn. akt R.III.C 557/03) skarżący został ustanowiony pełnomocnikiem z urzędu w sprawie o ustalenie ojcostwa i alimenty. W sprawie tej wydany został następnie wyrok Sądu Rejonowego w Opolu z 15 stycznia 2004 r., w którym m.in. zasądzono od pozwanego na rzecz skarżącego – pełnomocnika z urzędu powódki – kwotę pieniężną tytułem nieopłaconego pełnomocnictwa z urzędu. Zażalenie skarżącego na powyższe rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów zostało następnie oddalone postanowieniem Sądu Okręgowego w Opolu z 24 lutego 2004 r. (sygn. akt II Cz 193/04). W jego uzasadnieniu sąd wskazał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, nie dopatrzył się także – podnoszonej przez skarżącego – niezgodności przepisu § 21 rozporządzenia z art. 2, art. 32 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji.

Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 17 maja 2004 r. wezwano skarżącego do dokładnego określenia, w czyim imieniu została złożona skarga konstytucyjna, oraz do wskazania, jakie