Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 lutego 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 116/06 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 12 maja 2006 r. skarżąca zarzuciła, że art. 401 pkt 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks
postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) jest niezgodny z art. 45 w zw. z art. 2, art. 8 i art. 77 ust. 2 Konstytucji.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 11 października 2006 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Podstawą
odmowy było złożenie skargi konstytucyjnej po terminie.
W zażaleniu skarżąca zarzuciła, że postanowienie Trybunału Konstytucyjnego nie wskazuje podstaw odmowy nadania dalszego biegu
skardze konstytucyjnej. Skarżąca zakwestionowała też przedstawione w zaskarżonym postanowieniu rozumienie drogi prawnej i
sposób liczenia terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej. W szczególności skarżąca za nietrafny uznała pogląd, w myśl którego
postanowienie Sądu Najwyższego z 19 października 2005 (sygn. akt V CO 16/05) odrzucające jej skargę o wznowienie postępowania
stanowiło ostateczne rozstrzygnięcie o jej prawach w rozumieniu art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Zdaniem
skarżącej w świetle art. 77 ust. 2 i art. 176 Konstytucji przysługuje jej prawo do zaskarżenia wskazanego wyżej postanowienia.
Przepisy te wyrażają bowiem bezwzględne prawo kwestionowania przez stronę rozstrzygnięć dotyczących jej praw. Zdaniem skarżącej
Sąd Najwyższy w oparciu o art. 175 Konstytucji sprawuje wymiar sprawiedliwości, nie ma więc podstawy, aby jego orzeczenia
wyłączyć z systemu kontroli instancyjnej. Z art. 405 k.p.c. wynika, że Sąd Najwyższy rozpatrujący skargę o wznowienie postępowania
działa jako sąd pierwszej instancji. Dlatego też wskazane wyżej postanowienie podlegało zaskarżeniu i było konieczne do wyczerpania
drogi prawnej. Dopiero orzeczenie wydane na skutek złożonego zażalenia stanowiło ostateczne rozstrzygnięcie, od którego należało
liczyć termin do złożenia skargi konstytucyjnej. Orzeczeniem takim jest, według