Postanowienie TK z dnia 18 kwietnia 2012, sygn. Ts 116/10

W skardze konstytucyjnej z 4 maja 2010 r. skarżąca – Przedsiębiorstwo Komunikacyjno Spedycyjne Tychy Sp. z o.o. – zarzuciła niezgodność art. 681 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.; dalej: k.c.) z art. 2 Konstytucji, jak również art. 217 § 2 i art. 299 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 45 ust. 1 Konstytucji.

Postanowieniem z 18 kwietnia 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał Konstytucyjny wskazał, że art. 2 Konstytucji nie może stanowić samodzielnego wzorca kontroli w postępowaniu inicjowanym skargą konstytucyjną. Trybunał zwrócił również uwagę, że zwroty niedookreślone są co do zasady zgodne z Konstytucją, dlatego też zarzuty sformułowane w skardze konstytucyjnej należało uznać za oczywiście bezzasadne. Podstawą odmowy było ponadto ustalenie, że istota zarzutów skarżącej nie wiąże się z treścią zaskarżonych przepisów, lecz odnosi się do zastosowania art. 217 § 2 i art. 299 k.p.c. w konkretnej sprawie, stosowanie prawa nie podlega zaś kontroli konstytucyjnej. Trybunał Konstytucyjny wskazał, że to skarżąca jest obowiązana uzasadnić ewentualną niekonstytucyjność utrwalonego w orzecznictwie rozumienia przepisu (wyinterpretowanej normy) – wykładanego przez najwyższe instancje sądowe w sposób sprzeczny z Konstytucją, we wszystkich judykatach bądź w ich większości. Trybunał stwierdził także, że skarżąca jedynie częściowo uzupełniła braki formalne skargi, nie wskazała bowiem, jakie konstytucyjne wolności i prawa wynikające z art. 2 Konstytucji zostały naruszone w związku z zastosowaniem w jej sprawie zakwestionowanego art. 681 § 1 k.c.

Postanowienie Trybunału zostało zaskarżone zażaleniem z 22 kwietnia 2012 r., w którym skarżąca zarzuciła, że postanowienie to zostało wydane w niewłaściwym składzie jednoosobowym, podczas gdy „formalne rozpoznanie