Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 grudnia 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 116/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 7 maja 2012 r. (data nadania) A.S. (dalej: skarżący) wystąpił
o zbadanie zgodności art. 3984 § 3 zdanie drugie oraz art. 3986 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.)
z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji.
Postanowieniem z 25 września 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu wniesionej skardze, stwierdziwszy,
że zarzuty skargi są oczywiście bezzasadne (art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
[Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK]). Zdaniem Trybunału skarżący nie przedstawił przekonujących argumentów,
które uprawdopodobniłyby, że nałożony na niego obowiązek dołączenia do skargi kasacyjnej jej dwóch odpisów, wynikający z zaskarżonego
art. 3984 § 3 zdanie drugie k.p.c., realnie ogranicza przyznane mu prawo do skargi kasacyjnej. Ponadto, w ocenie Trybunału celem wniesionej
skargi konstytucyjnej była próba naprawienia błędu skarżącego, który skutkował odrzuceniem skargi kasacyjnej na podstawie
kwestionowanego art. 3986 § 1 i 2 k.p.c. Trybunał ustalił również, że skarżący nie uprawdopodobnił naruszenia przez zaskarżone przepisy istoty swojego
prawa do sądu, a przez to nie wykazał, że art. 3984 § 3 zdanie drugie oraz art. 3986 § 1 i 2 k.p.c. naruszają zasadę proporcjonalności wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, w którym podnosi, że Trybunał Konstytucyjny nie jest związany argumentacją
przedstawioną przez skarżącego, lecz „wskazaniem kwestionowanych przepisów oraz wskazanymi przepisami (normami) konstytucyjnymi
statuującymi prawa podstawowe, które zdaniem skarżącego są naruszone przez przepisy aktów normatywnych niższego rzędu”. Oznacza
to,