Postanowienie TK z dnia 03 grudnia 2020, sygn. Ts 116/18

1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 23 lipca 2018 r. (data nadania) M.K.P. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez radcę prawnego ustanowionego pełnomocnikiem z wyboru, wystąpiła z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia.

2. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:

W pozwie skierowanym przeciwko swojemu pracodawcy (Narodowemu Funduszowi Zdrowia – Oddziałowi Wojewódzkiemu w K.) skarżąca zażądała: odszkodowania z tytułu stosowania przez niego działań odwetowych (art. 183e § 1 w związku z art. 183d ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks Pracy, Dz. U. z 2018 r. poz. 917, ze zm.; dalej: k.p.) za wielokrotne skorzystanie przez skarżącą z uprawnień przysługujących z tytułu naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu; uznania wypowiedzenia warunków umowy o pracę za bezskuteczne; przywrócenia poprzednich warunków pracy (w przypadku upływu okresu wypowiedzenia zmieniającego), a w wypadku wydania tego orzeczenia nadania mu rygoru natychmiastowej wykonalności; nałożenia na pozwanego obowiązku dalszego zatrudniania skarżącej na dotychczasowych warunkach pracy do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy; zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na rozprawie, która odbyła się 31 sierpnia 2016 r. przed Sądem Rejonowym w S. w sprawie o sygn. akt […], pełnomocnik skarżącej oświadczył, że skarżąca nie domaga się odszkodowania z tytułu dyskryminacji, tylko odszkodowania z art. 183e § 1 w związku z art. 183d k.p., które przez doktrynę jest traktowane na równi z roszczeniem o odszkodowanie z tytułu dyskryminacji sensu stricto, czyli wynikające z art. 183c k.p. Z kolei na rozprawie 14 grudnia 2016 r., sprecyzował, że skarżąca zamiast przywrócenia do pracy domaga się odszkodowania.

Wyrokiem z 13 września 2017 r. (sygn. akt j.w.) Sąd Rejonowy w S. – V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił powództwo i