Postanowienie TK z dnia 14 grudnia 2010, sygn. Ts 117/09

W skardze konstytucyjnej z 13 maja 2009 r. skarżąca – Elżbieta Z. zakwestionowała zgodność z Konstytucją art. 40 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.; dalej: p.u.s.p.). Zaskarżonemu przepisowi p.u.s.p. skarżąca zarzuciła, że jest niezgodny z art. 45 ust. 1, art. 190 ust. 4, art. 45 ust. 1, art. 78 oraz art. 176 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 10 ust. 1 Konstytucji. Ponadto skarżąca podniosła, że wydane na podstawie zakwestionowanego unormowania orzeczenia sądowe doprowadziły do naruszenia jej prawa do naprawienia szkody za niezgodne z prawem działanie organu państwa, prawa do ochrony godności i prawa do prywatności oraz prawa dostępu do orzekania w sądzie wyższej instancji. Skarżąca wskazała także na naruszenie prawa do wznowienia postępowania po wyroku Trybunału Konstytucyjnego (wyrok z 15 stycznia 2009 r., K 45/07, OTK ZU nr 1/A/2009, poz. 3). Ponadto – zdaniem skarżącej – art. 40 § 1 p.u.s.p. narusza Konstytucję w zakresie, w jakim uniemożliwia sędziemu dotkniętemu skutkami wytyku zaskarżenie tego rozstrzygnięcia, a także w zakresie, w jakim pozostawia swobodnemu uznaniu sądu odwoławczego wypełnienie treścią niedookreślonego pojęcia „oczywista obraza przepisów”. Zdaniem skarżącej ustawodawca w sposób niezgodny z Konstytucją zrezygnował też z nałożenia na sąd odwoławczy obowiązku sporządzenia uzasadnienia oraz obowiązku wykazania, dlaczego wykazane uchybienie zostało zakwalifikowane jako oczywiste naruszenie przepisów prawa. W ocenie skarżącej zwolnienie sądu z obowiązku uzasadniania orzeczeń w przedmiocie wytyku oraz wyłączenie możliwości ich zaskarżenia stawia te orzeczenia poza jakąkolwiek kontrolą i prowadzi do naruszenia zasady podziału władzy.

Postanowieniem z 14 grudnia 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu tego orzeczenia Trybunał wskazał, że skarżąca nie spełniła wymogu wskazania konstytucyjnych praw lub