Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 grudnia 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 117/19 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 29 lipca 2019 r. (data nadania) M.W. (dalej: skarżąca), reprezentowana
przez adwokata ustanowionego z wyboru, wystąpiła z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego:
Na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, ze zm.;
dalej: o.p.) skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowań podatkowych zakończonych decyzjami ostatecznymi Naczelnika
Urzędu Skarbowego w B. (dalej: Naczelnik US) z 27 grudnia 2012 r. (nr […]) oraz z 3 stycznia 2013 r. (nr […]) – na mocy których
ustalono wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. i 2011 r. od dochodów nieznajdujących
pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych – oraz o uchylenie tych decyzji. Wskazała,
że decyzje te wydano na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją orzekł Trybunał Konstytucyjny. Podstawą wznowienia
uczyniła wyrok z 29 lipca 2014 r. (sygn. P 49/13, OTK ZU nr 7/A/2014, poz. 79), w którym Trybunał orzekł, że „[a]rt. 20 ust.
3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (…), w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007
r., jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej”. Jednocześnie, korzystając
z możliwości określenia innego, niż dzień ogłoszenia wyroku, terminu utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnego przepisu,
TK uznał, że „[p]rzepis (…) traci moc obowiązującą z upływem 18 (osiemnastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku
Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”.
W związku z powyższym skarżąca wskazuje dwa odrębne postępowania, na skutek których doszło do naruszenia jej praw i wolności:
1) decyzją z 27 kwietnia 2016 r. (nr […]) – wydaną w toku wznowionego postępowania