Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 30 marca 2004 r.
|
| Sygn. akt Ts 118/02 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Ireny Lewandowskiej i Beaty Konczewskiej zakwestionowano zgodność z Konstytucją RP art. 7 ust. 1,
ust. 2, ust. 3 i ust. 4 oraz art. 9 ust. 1 i ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów
na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.). Przepisom tym skarżące zarzuciły niezgodność z art. 21 ust. 1
i ust. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 1, ust. 2 i ust 3 Konstytucji RP. Uzasadniając zarzuty stawiane unormowaniom dekretu
skarżące wskazały na przymusowe (ex lege) przekształcenie prawa własności nieruchomości należącej do ich spadkodawcy w prawo wieczystej dzierżawy albo prawo zabudowy.
Ponadto zakwestionowały uzależnienie uzyskania powyższych praw majątkowych od dokonania przez byłych właścicieli w wyznaczonym
przez prawodawcę terminie określonych czynności zachowawczych. Niezgodności z Konstytucją art. 9 ust. 1 dekretu upatrują skarżące
w nie zagwarantowaniu ekwiwalentności odszkodowania przyznawanego za utraconą nieruchomość. Za niekonstytucyjny uznały skarżące
także art. 9 ust. 2 dekretu, w którym ustanowiono 3-letni termin wygaśnięcia prawa do żądania odszkodowania. W skardze wskazano
także, że przepisy dekretu nie zapewniają takiego samego statusu prawnego podmiotom wywłaszczonym, jaki gwarantują unormowania
ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Postanowieniem z 12 listopada 2003 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Po pierwsze
wskazał, że uczynione przedmiotem skargi konstytucyjnej przepisy nie były normatywną podstawą orzeczeń wydanych w sprawie
skarżących. Podstawę taką stanowił art. 28 k.p.a., w oparciu o który organy administracji odmówiły uznania skarżących za strony
postępowań zakończonych decyzjami wydanymi w 1982 r. i w 1983 r. Wskazywana przez skarżące okoliczność, że przepisy dekretu
stanowiły „niebezpośrednią” podstawę tych orzeczeń, nie może być uwzględniona w świetle wymogów art. 79 ust. 1 Konstytucji.
Po drugie, w zaskarżonym postanowieniu Trybunał Konstytucyjny przyjął,