Postanowienie TK z dnia 05 listopada 2003, sygn. Ts 118/03

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 2 lipca 2003 r. zakwestionowano zgodność art. 535 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) z art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Na podstawie zaskarżonego przepisu Sąd Najwyższy postanowieniem z 19 czerwca 2002 r. (sygn. akt V KKN 242/01) oddalił na posiedzeniu bez udziału stron kasację od wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z 17 lipca 2000 r. (sygn. akt II K 17/00), jako oczywiście bezzasadną. Przyznanie Sądowi Najwyższemu kompetencji do oddalenia kasacji ze względu na jej oczywistą bezzasadność na posiedzeniu bez udziału stron oraz wydanie postanowienia bez sporządzenia pisemnego uzasadnienia narusza, zdaniem skarżącej, art. 45 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Kwestionowany przepis poprzez swoją nadmierną ogólność, której przejawem jest sformułowanie „oczywiście bezzasadna”, stwarza też, w ocenie skarżącej, zagrożenie bezpieczeństwa prawnego ze względu na nieprzewidywalność rozstrzygnięć sądowych. W piśmie procesowym nadesłanym w odpowiedzi na zarządzenie sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 16 września 2003 r. podano, iż: postanowienie Sądu Najwyższego skarżąca otrzymała pod koniec czerwca 2002 r.; z wnioskiem o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu wystąpiła 17 stycznia 2003 r., zaś pismo Okręgowej Rady Adwokackiej zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 2 czerwca 2003 r. Do pisma dołączono też wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej.

Postanowieniem z 5 listopada 2003 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, stwierdzając,