Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 czerwca 2005 r.
|
| Sygn. akt Ts 118/04 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 29 czerwca 2004 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o stwierdzenie,
że art. 117 § 1, art. 137 i art. 428 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz.
555 ze zm.) są niezgodne z art. 42 ust. 2 Konstytucji, a art. 249 § 1 i art. 258 § 2 wzmiankowanej ustawy narusza art. 42
ust. 1 Konstytucji.
Rozpoznawana skarga została wniesiona w oparciu o następujący stan faktyczny: postanowieniem z 2 czerwca 2004 r. (sygn. akt
III Kp 954/04) Sąd Rejonowy w Białymstoku odmówił zastosowania względem skarżącego tymczasowego aresztowania. Postanowienie
to zostało zaskarżone przez prokuraturę, przy czym dopiero Sąd Okręgowy 45 minut przed rozpoczęciem posiedzenia 9 czerwca
2004 r., którego przedmiotem było rozpoznanie zażalenia, powiadomił o nim telefonicznie Kancelarię Adwokacką obrońcy podejrzanego.
Wydanym na tym posiedzeniu (bez udziału podejrzanego i obrońcy) postanowieniem (sygn. akt VIII Kz. 387/04) Sąd Okręgowy zmienił
postanowienie Sądu Rejonowego oraz powołując się na art. 249 § 1 k.p.k. i art. 258 § 2 k.p.k. zastosował wobec podejrzanego
areszt tymczasowy na okres 3 miesięcy.
Zaskarżonemu art. 117 § 1 k.p.k. skarżący zarzuca naruszenie prawa do obrony poprzez to, że przewidując konieczność powiadamiania
osoby uprawnionej do wzięcia udziału w czynności procesowej o jej czasie i miejscu, nie wprowadza wymogu, iż zawiadomienie
to winno być dokonane w sposób umożliwiający uprawnionemu wzięcie udziału w tej czynności. Prowadzi to do sytuacji, w której
realizacja prawa do obrony staje się niemożliwa. Ten sam zarzut kieruje skarżący przeciwko art. 137 k.p.k., zezwalającemu
na dokonywanie powiadomień telefonicznie. W ocenie skarżącego z prawa do obrony, o którym mowa w art. 42 ust. 1 Konstytucji,
wynika, że wszelkie powiadomienia o terminie i miejscu czynności procesowych organy