Postanowienie TK z dnia 17 lutego 2009, sygn. Ts 118/08

W skardze konstytucyjnej z 16 kwietnia 2008 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 3941 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2, art. 78 oraz art. 176 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca zarzuciła w skardze konstytucyjnej, że zaskarżony przepis art. 3941 § 2 k.p.c. w sposób niezasadny ogranicza prawo strony do zaskarżenia postanowienia o kosztach postępowania wydanego przez sąd drugiej instancji.

Postanowieniem z 17 lutego 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, wskazując, że treść zaskarżonego przepisu pozostaje bez związku z ostatecznym orzeczeniem zapadłym w sprawie skarżącej. Orzeczeniem, które wskazała skarżąca jako ostateczne orzeczenie o jej prawach i wolnościach jest bowiem wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu – I Wydział Cywilny z 20 grudnia 2007 r., zmieniający wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z 23 kwietnia 2007 r., w którym Sąd orzekł o zwolnieniu powoda z obowiązku zwrotu skarżącej kosztów postępowania odwoławczego. Skarżąca nie wnosiła żadnych środków odwoławczych w zakresie kosztów postępowania w drugiej instancji. Trybunał Konstytucyjny wskazał zatem, że podstawą orzekania sądu w sprawie skarżącej nie mógł być zaskarżony przepis, który określa zasady wnoszenia środków odwoławczych od orzeczenia wydanego przez sąd orzekający jako sąd drugiej instancji.

Zażalenie na postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu wniosła skarżąca. Zarzuciła w nim naruszenie art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK), polegające na nieuwzględnieniu specyfiki postępowania w jej sprawie oraz błędne przyjęcie, że koniecznym warunkiem wniesienia skargi konstytucyjnej jest uprzednie uzyskanie orzeczenia rozstrzygającego o niedopuszczalności wnoszenia zażalenia na postanowienie