Postanowienie TK z dnia 09 lipca 2012, sygn. Ts 118/12

We wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 14 maja 2011 r. (data nadania) skardze konstytucyjnej radca prawny Piotr W. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy (Dz. U. z 2009 r. Nr 167, poz. 1322, ze zm.; dalej: ustawa ubezpieczeniowa) rozumianego w ten sposób, że osiąganie przychodu bez względu na jego wysokość eliminuje w ogóle możliwość przyznania świadczenia, określonego w art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy ubezpieczeniowej, a nie uzasadnia przyznania obok emerytury prawa do połowy renty z jednoczesnym zawieszeniem tego prawa na czas osiągania przychodów, z art. 67 ust. 1 i art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji.

Skarga została wniesiona w związku z wydaniem przez Sąd Najwyższy – Izbę Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych postanowienia z 20 grudnia 2011 r. (sygn. akt I UK 257/11) o odmowie przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 2 lutego 2011 r. (sygn. akt III AUa 1473/10) oddalającego apelację skarżącego od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z 28 kwietnia 2010 r. (sygn. akt VIII U 2652/08) w sprawie oddalenia odwołania skarżącego od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w Chorzowie, na mocy której odmówiono przyznania skarżącemu, obok emerytury, połowy renty wypadkowej.

W lakonicznym uzasadnieniu skargi konstytucyjnej skarżący stwierdził, że kwestionowany przepis narusza prawo do zabezpieczenia społecznego, zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz wywodzoną z niego zasadę prawidłowej legislacji, a także „prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez niezawisły sąd”, co jest spowodowane błędną wykładnią „nieprecyzyjnego przepisu art. 26 ust. 3 ustawy” przyjętą przez sądy meriti orzekające w sprawie skarżącego.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 36 ust. 1 w związku