Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 8 października 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 118/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 9 maja 2014 r. R.S. (dalej: skarżący) postawił następujące zarzuty. Po pierwsze, że art. 510 §
1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.; dalej k.p.c.) jest
niezgodny z art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji. Po drugie, że art. 5191 § 1 k.p.c. jest niezgodny z art. 2, art. 5, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji.
Pełnomocnik skarżącego wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Oświadczył przy
tym, że „koszty (…) [te] nie zostały uiszczone w całości ani w części”.
Skarżący twierdzi, że zakwestionowane przepisy uniemożliwiły Sądowi Najwyższemu rozpoznanie jego sprawy. Są one zatem niezgodne
z art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji. Zdaniem skarżącego regulacje te naruszają także zasady wyrażone w art. 2
oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji, tj.: demokratycznego państwa prawnego, przyzwoitej legislacji i równości, a ponadto są niezgodne
z art. 5 Konstytucji.
Postanowieniem z 8 lipca 2014 r. (doręczonym pełnomocnikowi 29 lipca 2014 r.) Trybunał odmówił nadania analizowanej skardze
dalszego biegu, uznawszy sformułowane w niej zarzuty naruszenia praw określonych w art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji
za oczywiście bezzasadne. Jak wskazał Trybunał w uzasadnieniu, „Konstytucja nie gwarantuje prawa do kasacji czy skargi kasacyjnej
(…). Skarżący nie może więc wskazywać, że brak tego prawa prowadzi do naruszenia jego konstytucyjnych praw, w tym prawa do
sądu. Prawo do kasacji (skargi kasacyjnej) nie mieści się w zakresie konstytucyjnego prawa do sądu, jeżeli jednak ustawodawca
zdecyduje się na wprowadzenie tego środka prawnego, to musi to zrobić w sposób gwarantujący standardy postępowania sądowego
w