Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 czerwca 2021 r.
|
| Sygn. akt Ts 118/20 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 10 sierpnia 2020 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący),
reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił o stwierdzenie, że art. 258 § 1 i art. 260 § 2 zdanie drugie ustawy z
dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270; dalej:
p.p.s.a.) są niezgodne z art. 10 ust. 2, art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku
z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 1 oraz art. 176 ust. 1 w związku
z art. 45 ust. 1 Konstytucji, oraz że art. 175 § 1 p.p.s.a. jest niezgodny z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art.
176 ust. 1 oraz art. 176 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
2. Skarżący twierdzi, że normy wywodzone z art. 258 § 1 i art. 260 § 2 zdanie drugie p.p.s.a. naruszają prawo do sądu w zakresie,
w jakim dotyczą orzekania o prawach lub wolnościach konstytucyjnych (skorzystanie z prawa ubogich przy wniesieniu skargi o
wznowienie postępowania). Z kolei art. 175 § 1 p.p.s.a. narusza – jego zdaniem – prawo do dwuinstancyjnego postępowania, albowiem
przepis ten – wprowadzając przymus adwokacko-radcowski w postępowaniu przed NSA – „faktycznie zamknął drogę sądową do instancji
odwoławczej w sprawach «drobnych», w których wartość przedmiotu sporu jest niska”, gdyż „koszt skorzystania z usługi adwokackiej
przekracza w sprawach drobnych koszt wartości przedmiotu sporu”.
3. Postanowieniem z 11 marca 2021 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 22 marca 2021 r.) Trybunał Konstytucyjny