Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 lipca 2004 r.
|
| Sygn. akt Ts 119/03 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej zarzucono, że art. 3935 i art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. spowodowały powszechną praktykę sądów drugiej instancji odrzucania prawidłowo sporządzonych skarg kasacyjnych.
Skarżący podnoszą, że przepisy kodeksu postępowania cywilnego precyzują prawo do sądu jako prawo wystąpienia do sądu obu instancji,
a w ściśle określonych przypadkach jako prawo do wniesienia kasacji. Za szczególnie naganną uznają skarżący możliwość dokonywania
przez sąd drugiej instancji oceny dopuszczalności złożenia kasacji i ustalanie jej zasadności. Prowadzi to, ich zdaniem, do
naruszenia art. 77 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została złożona w oparciu o następujący stan faktyczny. Skarżący złożyli kasację od postanowienia Sądu
Okręgowego w Poznaniu z 18 czerwca 2002 r. Kasacja ta została odrzucona postanowieniem Sądu Okręgowego w Poznaniu z 15 listopada
2002 r. ze względu na braki formalne polegające na niewskazaniu okoliczności, o których mowa w art. 393 k.p.c. Zażalenie na
powyższe postanowienie zostało oddalone postanowieniem Sądu Najwyższego z 16 kwietnia 2003 r. W postanowieniu tym Sąd Najwyższy
wskazał m.in., że okoliczności, o których mowa w art. 393 § 1 i 2 k.p.c. są odrębne od podstaw kasacji. Obojętne jest miejsce
przedstawienia tych okoliczności w skardze kasacyjnej, muszą być one jednak przedstawione tak, by sąd nie musiał się ich domyślać,
najlepiej jako odrębny element pisma procesowego. Skarga kasacyjna Ludgardy i Mieczysława Buchwald w ogóle nie zawierała przytoczenia
okoliczności, o których mowa wyżej.
Postanowieniem z 26 lutego 2004 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Zdaniem Trybunału
Konstytucyjnego zarzut odrzucania przez sądy prawidłowo sporządzonych skarg kasacyjnych opiera się na błędnym odczytaniu art.
3933 § 1 pkt 3 w zw. z art. 393 k.p.c. Skarga kasacyjna nie jest bowiem prawidłowo sporządzona, o