Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 lutego 2005 r.
|
| Sygn. akt Ts 119/04 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 29 czerwca 2004 r. pełnomocnik skarżącego zakwestionował zgodność z Konstytucją następujących przepisów:
1) art. 253 § 2 pkt 1 i § 3 pkt 2 oraz art. 254 § 2 ustawy z 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny, w ich brzmieniu obowiązującym
do 10 sierpnia 2003 r., tj. do wejścia w życie ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy – Kodeks celny oraz o zmianie
ustawy o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 120, poz. 1122), oraz
2) art. 41 ust. 1 ustawy z 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym.
Wobec wszystkich kwestionowanych unormowań sformułowany został zarzut naruszenia art. 2, art. 32 oraz art. 65 ust. 1 w zw.
z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Istoty takiej niezgodności upatruje skarżący w tym, że kwestionowane regulacje dyskryminują
doradców podatkowych, pozbawiając ich legitymacji do występowania w charakterze pełnomocników w sprawach celnych. Konsekwencją
tego jest również wyłączenie możliwości – przewidzianego w art. 254 § 2 kodeksu celnego – uwierzytelnienia przez doradcę podatkowego
udzielonego mu przez stronę upoważnienia.
Skarga konstytucyjna została skierowana w związku z następującą sprawą. Wnoszący skargę konstytucyjną (doradca podatkowy)
złożył i podpisał jako pełnomocnik strony – Waldemara Piechowskiego – odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Słupsku.
Wraz z odwołaniem do Izby Celnej w Gdyni wpłynęło także pełnomocnictwo upoważniające skarżącego jako doradcę podatkowego do
reprezentowania strony w tej sprawie. Pismem z 2 stycznia 2003 r., Waldemar Piechowski został poinformowany o przepisach regulujących
pełnomocnictwo w sprawach celnych, oraz wezwany do nadesłania prawidłowego upoważnienia lub złożenia podpisanego przez siebie
odwołania. Postanowieniem z 13