Postanowienie TK z dnia 10 maja 2006, sygn. Ts 119/05

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 22 lipca 2005 r. skarżący zarzucił art. 39 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 138, poz. 882 ze zm.; dalej: ustawa o k.s.e.) sprzeczność z art. 32 i 64 Konstytucji oraz art. 45 ust. 2 tejże ustawy sprzeczność z art. 2, art. 64, art. 65 ust. 2 i art. 84 Konstytucji.

Postanowieniem Komornika Sądowego Rewiru II z 10 listopada 2004 r. ustalone zostały koszty trwającego jeszcze postępowania egzekucyjnego (II KM 1099/04). Po rozpatrzeniu wniesionej od powyższego rozstrzygnięcia skargi dłużnika na czynności Komornika Sądowego, Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi postanowieniem z 2 lutego 2005 r. (sygn. akt I Co 2793/04) uchylił zaskarżoną czynność Komornika. W uzasadnieniu orzeczenia sąd przyjął, iż brak było podstaw do ustalenia kosztów egzekucji przed zakończeniem postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z 18 kwietnia 2005 r. Sąd Okręgowy w Łodzi – Wydział III Cywilny (sygn. akt III Cz 362/05) zmienił zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego i oddalił skargę dłużnika na czynności Komornika Sądowego Rewiru II z 10 listopada 2004 r. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu 31 maja 2005 r.

Uzasadniając niekonstytucyjność art. 39 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji skarżący wskazuje, iż zawierając taksatywne wyliczenie wydatków poniesionych przez komornika w trakcie egzekucji, które podlegają zwrotowi, prowadzi do naruszenia zasady równości i prawa do sądu. Zarówno bowiem ustawa o postępowaniu administracyjnym w administracji, jak i ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych przewidują pełne pokrycie przewidzianych w toku postępowania sądowego wydatków. Zdaniem skarżącego wszystkie te organy reprezentują przymus państwowy i jednakowo realizują „funkcję ochronną państwa, jaką roztacza nad obywatelami udzielając ochrony prawnej”. Przyjęcie, iż tylko niektórym z nich przysługuje 100% zwrot wydatków stanowi oczywistą nierówność wobec prawa. W