Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 26 maja 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 119/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 1 czerwca 2007 r. skarżąca domaga się uznania art. 4244 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie
zwrotu „gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda” i art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. za niezgodne z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 2, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 2, art. 77 ust. 2, art.
174 oraz art. 183 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz art. 4249 k.p.c. za niezgodny z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 79 ust. 1, art. 174 oraz art. 183 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji.
Zaskarżone przepisy regulują zasady wnoszenia do Sądu Najwyższego skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia. Podstawy skargi określa art. 4244 k.p.c. w następujący sposób: „Skargę można oprzeć na podstawie naruszeń prawa materialnego lub przepisów postępowania, które
spowodowały niezgodność orzeczenia z prawem, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda. Podstawą skargi nie
mogą być jednak zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów”. Wśród wymogów formalnych skargi art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. wymienia uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy.
Niezgodności tych przepisów z art. 2 Konstytucji i statuowaną w nim zasadą poprawnej legislacji skarżąca upatruje w odmiennym
ujęciu przesłanki skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Pierwszy z wymienionych przepisów,
zdaniem skarżącej, odnosi się bowiem do faktycznego wyrządzenia szkody, podczas gdy drugi z nich jedynie do uprawdopodobnienia,
że szkoda została wyrządzona, przy czym pojęcia te nie są tożsame, a strona wnosząca środek pozostaje w niepewności, czy warunkiem
wniesienia skargi jest