Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 grudnia 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 119/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 16 maja 2012 r. P.B. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność
art. 3941 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z
art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 1, art. 78 w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 15 lipca 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z uwagi na
zbędność orzekania – na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U.
Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Trybunał stwierdził, że zarzuty zawarte w skardze nie tylko nie stanowią novum uzasadniającego nadanie skardze dalszego biegu, ale są oczywiście bezzasadne w kontekście stanu faktycznego, na podstawie
którego sformułowano skargę.
W zażaleniu na to postanowienie skarżący podniósł, że podobieństwo jego sprawy do dotychczasowych spraw, w których Trybunał
badał zgodność z Konstytucją zakwestionowanej przez niego normy prawnej, jest tylko pozorne. W ocenie skarżącego niedopuszczalne
jest gorsze traktowanie stron postępowania cywilnego, którym sąd pierwszej instancji przywrócił termin do wniesienia środka
zaskarżenia, a następnie sąd drugiej instancji odrzucił środek zaskarżenia, uznawszy, że przywrócenie terminu przez sąd pierwszej
instancji nie było zasadne. Zdaniem skarżącego stronom będącym w takiej sytuacji powinno przysługiwać prawo do zaskarżenia
postanowienia wydanego na podstawie art. 373 k.p.c. Skoro, jak podkreślił, możliwość poddania weryfikacji postanowienia sądu
pierwszej instancji o oddaleniu wniosku o przywrócenie terminu przysługuje w każdej sprawie (bez względu na wartość przedmiotu
sporu), to nie może być ona ograniczona, gdy do takiego oddalenia dojdzie przed sądem wyższej instancji. Podniósł również,
że pewność i stabilność prawa wymaga, by