W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 7 maja 2014 r. M.J. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność
art. 118 § 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.; dalej:
k.p.c.) z art. 45 ust. 1 oraz art. 79 ust. 1 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego zakwestionowany art. 118 § 5 k.p.c. narusza prawo do sądu „przez uniemożliwienie (…) wniesienia skargi
konstytucyjnej jedynie w oparciu o niekompletną (…) opinię o bezzasadności wniesienia skargi konstytucyjnej”, co jednocześnie
prowadzi do naruszenia prawa do złożenia skargi konstytucyjnej.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 4 czerwca 2014 r. (doręczonym 23 czerwca 2014 r.) skarżącego wezwano do
uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej m.in. przez nadesłanie kserokopii dokumentu potwierdzającego datę doręczenia
mu postanowienia Sądu Okręgowego w Katowicach z 21 sierpnia 2013 r. wraz z uzasadnieniem.
Pismem z 23 czerwca 2014 r. skarżący ustosunkował się do części stwierdzonych uchybień formalnych rozpatrywanej skargi konstytucyjnej.
Podniósł także, że „nie jest w stanie dołączyć kserokopii dokumentu potwierdzającego datę doręczenia mu postanowienia Sądu
Okręgowego w Katowicach z 21 sierpnia 2013 r.”, i wniósł o „przedłużenie terminu do złożenia takiego dokumentu”. W kolejnym
piśmie, z 26 czerwca 2014 r., skarżący nadesłał kserokopię rzeczonego dokumentu.
Postanowieniem z 25 września 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
tego postanowienia Trybunał wskazał, że skarga została wniesiona po upływie trzech miesięcy od dnia doręczenia skarżącemu
orzeczenia sądu II instancji wraz z uzasadnieniem oraz że skarżący nie uzupełnił braków formalnych w terminie, o którym mowa
w art. 49 w związku z art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643,
ze zm.; dalej: ustawa o TK).