Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 grudnia 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 119/17 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 22 maja 2017 r. M.J. (dalej: skarżący) wniósł o zbadanie
zgodności art. 36 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.)
z art. 190 ust. 5 w związku z art. 45 ust. 1 oraz w związku z art. 2, a także z art. 79 ust. 1 w związku z art. 190 ust. 5,
art. 45 ust. 1 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Postanowieniem z 17 czerwca 2019 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 4 lipca 2019 r., Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu tego orzeczenia Trybunał stwierdził, że zakwestionowane przepisy
nie stanowiły podstawy orzeczenia wskazanego przez skarżącego jako ostateczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. Ponadto,
zdaniem Trybunału, skarżący nieprawidłowo sformułował podstawę skargi. Nie wyjaśnił też, w jaki sposób – jego zdaniem – zaskarżone
unormowania godzą w konstytucyjne prawa przywołane w petitum skargi.
3. Na powyższe postanowienie skarżący 10 lipca 2019 r. (data nadania) wniósł zażalenie. Zakwestionował w nim stanowisko Trybunału
dotyczące braku podstaw zarzutu naruszenia prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji). Podniósł, że w zaskarżonym postanowieniu
Trybunał błędnie przyjął, że orzeczeniem ostatecznym w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji jest postanowienie Trybunału
z 4 lutego 2016 r. W zażaleniu skarżący powtórzył zarzut naruszenia art. 190 ust. 5 Konstytucji, ponownie podważając dopuszczalność
wydawania przez Trybunał w składzie jednoosobowym „orzeczeń w zakresie prawa do rozpoznania zarzutów skargi konstytucyjnej”.
Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia