Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 października 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 12/16 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 5 stycznia 2016 r. (data nadania), A.G. (dalej: skarżący)
wystąpił o stwierdzenie, że: po pierwsze, art. 116 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz.
U. Nr 90, poz. 557, ze zm.; dalej: k.k.w.) w zakresie, w jakim nakłada na skazanego pozbawionego wolności obowiązek i przymus
wykonywania pracy, jest niezgodny z art. 65 ust. 1 Konstytucji; po drugie, art. 121 § 2 i 9 k.k.w. w zakresie, w jakim wyłącza
obywatela wykonującego pracę zarobkową w warunkach wykonywania kary pozbawienia wolności i na podstawie skierowania do pracy
spod ochrony zagwarantowanej w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 1666, ze
zm.) i w przepisach regulujących prawo do ubezpieczeń społecznych, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 15 listopada 2016 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu przedmiotowej skardze konstytucyjnej.
Uznał, że skarżący, stawiając zarzut niekonstytucyjności art. 116 § 1 pkt 4 k.k.w., wskazał przepis, który nie był podstawą
prawną orzeczeń wskazanych w skardze konstytucyjnej jako ostateczne. Ponadto Trybunał przypomniał, że art. 32 ust. 1 Konstytucji
nie może stanowić samodzielnego wzorca kontroli w postępowaniu inicjowanym wniesieniem skargi konstytucyjnej.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł – w ustawowym terminie – zażalenie, w którym zarzucił Trybunałowi, po pierwsze,
naruszenie art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 22 lipca 2016 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 1157, ze zm.; dalej: ustawa
o TK z 2016 r.) przez zaniechanie wezwania pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej;
po drugie, naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy o TK z 2016 r. przez zaniechanie zbadania wszystkich podniesionych w skardze okoliczności
w celu wszechstronnego rozpoznania sprawy; po trzecie, błąd w